Jak $KITE działa od podstaw

Postaram się to opowiedzieć jak historię, ponieważ tak po raz pierwszy zrozumiałem to sam, a oni budują coś, co wygląda jak odpowiedź na kilka rzeczywistych, codziennych tarć, a nie czysty eksperyment technologiczny, więc wyobraź sobie świat, w którym autonomiczne oprogramowanie — nie tylko ludzie klikający przyciski, ale programy, które podejmują decyzje i dokonują transakcji — potrzebuje sposobu działania, który jest odpowiedzialny, audytowalny i przewidywalny, a Kite jest zaprojektowane jako ta konstrukcja, zaczynając od blockchaina kompatybilnego z warstwą 1, #EVM , który jest zoptymalizowany do koordynacji agentów w czasie rzeczywistym, a następnie dodając tożsamość i zarządzanie wokół niego, aby agenci mogli dokonywać transakcji z weryfikowalną osobą, a zasady, które stosują, są programowalne i obserwowalne; od podstaw oznacza to, że zespół wybrał bazę kompatybilną z #EVM M , ponieważ interoperacyjność ma znaczenie — nie wynajdują nowej wirtualnej maszyny, co mogłoby podzielić narzędzia i świadomość deweloperów, zamiast tego umożliwiają znajome wzorce inteligentnych kontraktów, portfeli i narzędzi deweloperskich do działania, jednocześnie dostosowując konsensus, mempool i logikę gazu do interakcji o niskim opóźnieniu i wysokiej przepustowości, które byłyby potrzebne, jeśli autonomiczne agenty miałyby często i szybko koordynować, a model tożsamości w trzech warstwach — oddzielający użytkowników, agentów i sesje — jest kluczowym ruchem koncepcyjnym, który przekształca odpowiedzialność i zdolności w sposób bardziej skoncentrowany na człowieku, ponieważ uznaje, że tożsamość nie jest jednym monolitem, ale zestawem ról i kontekstów czasowych, w których długoterminowy profil kogoś (użytkownik), jego delegowany aktor (agent) i konkretna interakcja (sesja) mogą potrzebować różnych uprawnień, zasad odwołania i obserwowalności.

Jeśli przejdziesz przez system krok po kroku, zaczynasz od #L1 , gdzie konsensus i wykonanie transakcji są optymalizowane dla krótkiej finalności i przewidywalnej latencji, tak aby agent mógł podjąć decyzję, zatwierdzić płatność i przejść do następnego zadania bez czekania minut, a oni połączyli to z kompatybilnością #EVM , aby inteligentne kontrakty, portfele i deweloperzy czuli się jak w domu, a na tym wszystkim znajduje się warstwa tożsamości, która wydaje potwierdzenia i kryptograficzne powiązania, które wiążą agenta z użytkownikiem w sposób weryfikowalny, jednocześnie pozwalając na sesje — tymczasowe kanały kryptograficzne, które można szybko tworzyć, delegować i unieważniać — więc nie musisz ujawniać pełnej władzy użytkownika za każdym razem, gdy agent działa; następna warstwa to zarządzanie i użyteczność tokenów, gdzie $KITE zaczyna skromnie, napędzając uczestnictwo i zachęty do rozruchu aktywności sieciowej, a następnie przechodzi do stakingu, praw zarządzania i funkcji opłat, gdy sieć dojrzeje, co oznacza, że ekonomiczne dźwignie są etapowane, aby zmniejszyć wczesną presję centralizacji i pozwolić mechanizmom zarządzania kształtować się przez rzeczywistych użytkowników i agentów, gdy pojawiają się w dziczy, a wokół tego znajdują się narzędzia dewelopera i runtime, które umożliwiają agentom rejestrację zamiarów, negocjację stanu, rozliczanie płatności i rozstrzyganie sporów za pomocą arbitralnych kontraktów on-chain i oracle, gdy to konieczne, co sprawia, że całe doświadczenie staje się spójne, a nie workiem izolowanych funkcji.

Zauważyłem, że problem, który Kite stara się rozwiązać, nie polega po prostu na "pozwoleniu agentom płacić", ale raczej na "pozwoleniu agentom działać w sposób, któremu możemy zaufać, zarządzać nim i z którego możemy się wycofać", ponieważ agenci otwierają nowe modele zagrożeń: aktorzy ekonomiczni, którzy mogą automatyzować zachowania związane z grami, tymczasowe sesje, które, jeśli zostaną skompromitowane, mogą powodować straty kaskadowe, oraz luki w tożsamości, gdzie trudno powiedzieć, czy działanie pochodzi od człowieka, czy od nieobserwowanego algorytmu; trójwarstwowy system tożsamości rozwiązuje kilka z nich jednocześnie, pozwalając na różne polityki weryfikacji i kar w zależności od tego, czy jest to tożsamość długoterminowego użytkownika, agent delegowany do działania w jego imieniu, czy krótka sesja na pojedyncze zadanie, więc możesz na przykład wymagać wyższej kaucji lub surowszych potwierdzeń on-chain dla długoterminowych kontraktów agentowych, ale pozwolić na lekkie sesje dla rutynowych mikropłatności, a ten wybór projektowy wpływa na doświadczenie użytkownika, ekonomię i zarządzanie ryzykiem w sposób, który ma większe znaczenie niż efektowne liczby przezroczystości, ponieważ tworzy praktyczne ścieżki odzyskiwania i miejsca, w których nadzór ludzki może ponownie wejść w pętlę.

Z punktu widzenia wyborów technicznych, kilka decyzji ma prawdziwe znaczenie i wyjaśnia zachowanie sieci w praktyce: kompatybilność #EVM obniża barierę dla adopcji i pozwala istniejącym narzędziom na podłączenie, ale jeśli zoptymalizują metrykę gazu, porządkowanie w mempoolu i czasy bloków dla przepływów agentowych, zmieniają ekonomię małych, częstych płatności, co jest kluczowe dla uczynienia mikropłatności między agentami wykonalnymi bez zatrzymywania łańcucha, a architektura potwierdzenia tożsamości to drugi duży wybór, ponieważ wymienia centralizację na weryfikowalność — potrzebujesz wiarygodnych źródeł potwierdzenia i sposobu zarządzania unieważnieniem kluczy, który nie opiera się na pojedynczym oracle lub władzy, więc prawdopodobnie będą polegać na zdecentralizowanych schematach potwierdzania lub wielu stronach potwierdzających, co zmniejsza pojedyncze punkty awarii, ale zwiększa złożoność, a w końcu etapowana użyteczność tokenów — zaczynając od uczestnictwa i zachęt, zanim przełączą się na staking i zarządzanie — zmienia wczesną dynamikę dystrybucji i ma na celu uniknięcie zbyt wczesnej koncentracji zarządzania, jednocześnie nagradzając budowniczych i wczesnych aktorów; te trzy osie — wydajność wykonania, projektowanie tożsamości i sekwencjonowanie ekonomii tokenów — to to, co określa zarówno codzienne doświadczenie użytkownika, jak i systemowe cechy, takie jak decentralizacja, odporność i koszt błędów.

Kiedy pytasz, jakie metryki śledzić i co te liczby tak naprawdę oznaczają w praktyce, bardziej interesują mnie kilka sygnałów zorientowanych na ludzi niż surowe punkty odniesienia, chociaż oba są ważne: obserwuj przezroczystość (transakcje na sekundę) i czas finalizacji razem — #TPS mówi o pojemności, a czas finalizacji mówi o latencji decyzji, a dla agentów chcesz umiarkowanie wysokiego TPS z czasem finalizacji od kilku sekund do kilku sekund, w zależności od przypadku użycia, ponieważ jeśli twój agent czeka dziesiątki sekund na kontynuowanie, łamie to przepływ, więc te liczby bezpośrednio przekładają się na doświadczenie użytkownika; obserwuj medianę i opóźnienia końcowe, ponieważ agenci są wrażliwi na najgorsze opóźnienia bardziej niż na średnią, a jeśli widzisz długie ogony, będziesz miał kruchą logikę agenta, która albo zatrzymuje się, albo podejmuje niebezpieczne działania. Po stronie ekonomicznej obserwuj aktywną liczbę agentów, wskaźniki tworzenia sesji i potwierdzenia on-chain — to są wskaźniki użycia, które pokazują, czy rzeczywiste delegacje mają miejsce w porównaniu do syntetycznego ruchu testowego — a także zwracaj uwagę na metryki dystrybucji tokenów (jaki procent $KITE znajduje się w rękach wczesnego zespołu/skarbca w porównaniu z podażą w obiegu), wskaźniki uczestnictwa w stakingu po jego włączeniu oraz procenty frekwencji w zarządzaniu, ponieważ mówią, czy decyzje będą szeroko reprezentatywne, czy kontrolowane przez kilku dużych posiadaczy; wreszcie, obserwuj metryki bezpieczeństwa, takie jak liczba zdarzeń karania, incydentów kompromitacji tożsamości i incydentów rozbieżności oracle — to nie są liczby do chwały, to miejsca, w których prawdziwi użytkownicy tracą wiarę, i to są rzeczy, które wymuszają powstające, czasami ad hoc odpowiedzi, które stają się precedensami.

Istnieją tutaj realne ryzyka strukturalne i słabości, bez przesady: systemy tożsamości tworzą kompromisy dotyczące prywatności, ponieważ weryfikowalna tożsamość oznacza dane, które mogą być skorelowane w różnych sesjach, chyba że używane są potwierdzenia chroniące prywatność, a jeśli prywatność jest źle zarządzana, agenci, którzy mają działać w imieniu użytkowników, mogą ujawnić informacje behawioralne lub finansowe, które mogą być wykorzystane, więc potrzebują selektywnego ujawnienia i prymitywów w stylu zerowej wiedzy lub silnych zabezpieczeń prawnych/operacyjnych, aby tego uniknąć. Istnieje także ryzyko ataków Sybila lub zmowy w gospodarkach agentów, gdzie zautomatyzowane agenty powstają, aby głosować w zarządzaniu lub manipulować zachętami; nawet z stakingiem lub karami, automatyzacja pozwala atakującemu szybko iterować strategie, więc projektowanie zarządzania musi uwzględniać zautomatyzowaną koordynację i obejmować limity ilościowe, kwoty związane z tożsamością lub oceny reputacyjne, które są odporne na tanią automatyzację. Błędy w inteligentnych kontraktach i wady projektowe w ekonomii to inna klasa ryzyka: agenci będą szybko i na dużą skalę komponować kontrakty, a pojedyncza eksploatacja ekonomiczna, która osusza kaucję lub manipuluje protokołem sesji, może kaskadować przez sieci agentów, więc formalna weryfikacja, programy nagród i warstwowe zabezpieczenia są czymś więcej niż tylko zabezpieczeniem — są ubezpieczeniem na nową klasę nowo powstających zachowań. Istnieją także ryzyka regulacyjne i zgodności: jeśli agenci działają z delegowaną władzą do przenoszenia wartości, regulatorzy mogą zapytać, kto jest odpowiedzialny, gdy coś pójdzie nie tak, a trójwarstwowy system tożsamości pomaga wyjaśnić tę odpowiedzialność, ale może również uczynić sieć celem regulacyjnej kontroli, jeśli będzie postrzegana jako umożliwiająca zautomatyzowane, nieprzezroczyste transfery, więc będą potrzebować jasnych śladów audytowych on-chain i postawy zarządzającej, która może angażować się w ramy prawne. Ostatecznie centralizacja posiadania tokenów lub usług potwierdzających jest praktyczną słabością, ponieważ jeśli kilka podmiotów kontroluje potwierdzenia lub dużą część tokenów, mogą zniekształcać zarządzanie lub cenzurować agentów, i to jest jedno z tych powoli palących ryzyk, które wygląda dobrze na początku, ale staje się problemem strukturalnym, gdy użycie się skaluje.

Jeśli będzie to udane, widzimy dwa prawdopodobne makro trajektorie i obie wydają się realistyczne: w scenariuszu wolno rosnącym Kite rośnie metodycznie, gdy deweloperzy eksperymentują z agentowym pieniądzem w wąskich sektorach — pomyśl o zarządzaniu subskrypcjami, automatycznych mikropłatnościach w łańcuchu dostaw, czy asystentach agentów w aplikacjach, którzy zarządzają małymi budżetami — adopcja pozostaje kierowana przez deweloperów i głównie #B2B , staking i zarządzanie aktywują się stopniowo, a projekt ekonomiczny sieci jest doskonalony poprzez incydenty o niskim wpływie i procesy społeczności; ta ścieżka oznacza, że sieć ma czas na dojrzewanie, normy zarządzania do rozwoju i funkcje zachowujące prywatność do iteracji przy starannej współpracy społeczności, ale oznacza także wolniejsze przechwytywanie wartości dla wczesnych posiadaczy tokenów i dłuższy czas do dopasowania produktu do rynku, ponieważ agenci potrzebują rzeczywistych integracji, aby miały znaczenie. W scenariuszu szybkiej adopcji sieć znajduje killerową integrację — być może autonomiczne rynki, gdzie agenci negocjują mikro-kontrakty na poziomie usług, lub duże platformy przyjmują model sesji, aby delegować rutynowe zadania na agentów w łańcuchu — a użycie eksploduje, prowadząc do wysokiego zapotrzebowania na TPS i wczesnego przejścia do pełnej użyteczności ekonomicznej KITE, gdzie staking, przechwytywanie opłat i zarządzanie stają się szybko ważne; to przyspiesza płynność i efekty sieciowe, ale także stresuje systemy tożsamości i oracle, ujawniając ryzyka skalowania i bezpieczeństwa wcześniej, a zdolność zespołu do reagowania zdecydowanie i przejrzyście na incydenty staje się kluczem do tego, czy wzrost jest zrównoważony, czy kończy się skoncentrowany i kruchy. Oba scenariusze dzielą wspólny motyw: zarządzanie i zdolność do szybkiego, ale odpowiedzialnego rozwijania zasad protokołu są kluczowe dla zdrowych wyników, ponieważ płatności agentowe wprowadzają nowe dynamiki, których żaden statyczny model tokenów nie może w pełni przewidzieć.

Zauważyłem w rozmowach z innymi budującymi podobną technologię, że warstwa społeczna — jak ludzie interpretują i kontrolują zachowanie agentów — jest równie ważna co kod, ponieważ agenci będą robić to, co im się pozwala, a czasami to, co są motywowani do robienia, nawet gdy te działania nie są zgodne z oczekiwaniami ludzi, więc systemy, które sprawiają, że decyzje agentów są obserwowalne, wyjaśnialne i odwracalne w praktyce, są tymi, które zyskują zaufanie jako pierwsze, a podejście Kite do unieważniania sesji i warstwowej tożsamości to odpowiednie rodzaje prymitywów, które wspierają te ludzkie remedia, jeśli zostaną wdrożone z myślą o użyteczności w świecie rzeczywistym, na przykład jasne pulpity użytkowników pokazujące aktywne sesje agentów, łatwe klucze do unieważniania i przepływy rozstrzygania sporów, które mogą śledzić użytkownicy bez specjalistycznej wiedzy.

Na froncie ekonomicznym zwróć uwagę na to, jak zachęty są dystrybuowane podczas wczesnej fazy uczestnictwa, ponieważ zachęty zbyt hojne dla wczesnych dostawców płynności mogą zablokować protokół w niespłacalnych cyklach subsydiów, podczas gdy zachęty zbyt skąpe spowalniają adopcję i pozostawiają użyteczne efekty sieciowe niezrealizowane; etapowe wprowadzenie użyteczności tokenów to przemyślane podejście do zrównoważenia tych kompromisów, ale nie jest to automatyczne — społeczność i kluczowi współpracownicy będą musieli kalibrować nagrody, zyski ze stakingu i nagrody za zarządzanie, aby uniknąć perwersyjnych wyników, jednocześnie motywując budowniczych. Istnieje także element UX, który często jest niedoszacowywany: zarządzanie tożsamością musi być na tyle bezproblemowe, aby zwykli użytkownicy mogli delegować zadania agentom bez zmęczenia bezpieczeństwem, a to wymaga starannej integracji portfela, jasnych wizualizacji dla zakresu sesji i sensownych domyślnych ustawień, które chronią nowicjuszy, jednocześnie pozwalając zaawansowanym użytkownikom na kompozycję złożonych delegacji.

Będziemy także potrzebować solidnych prymitywów monitorowania i reagowania na incydenty wbudowanych w protokół: pomyśl o sygnałach on-chain, które automatycznie oznaczają anormalne zachowanie sesji, automatycznym ograniczaniu tempa dla podejrzanych działań agentów i mechanizmach escrow społeczności, które mogą tymczasowo wstrzymać fundusze, podczas gdy spory są rozstrzygane; te nie są efektowne, ale to ten rodzaj praktycznego inżynierii, który zapobiega temu, aby jedna eksploatacja stała się egzystencjalnym kryzysem i ostatecznie decyduje, czy prawdziwi ludzie zaufają agentom z pieniędzmi. W zakresie ergonomiki dewelopera, SDK, które ułatwiają tworzenie, rejestrowanie i unieważnianie sesji agentów, wraz z piaskownicami testowymi symulującymi rzeczywiste warunki adversarialne, to to, co przekształci Kite z interesującej architektury technicznej w platformę, na której zespoły stawiają produkcyjne obciążenia, i zawsze jestem zaskoczony, jak często projekty niedoszacowują tarcia integracyjnego, nawet przy dobrej architekturze, co jest powodem, dla którego narzędzia zorientowane na człowieka są tak samo ważne, jak prędkość konsensusu.

Istnieją także subtelne pojawiające się rozważania dotyczące projektowania rynku: jeśli agenci staną się zdolni do mikro-arbitrażu z prędkością maszyny, to mechanizmy opłat i porządkowania mają ogromne znaczenie, ponieważ decydują, czy sieć nagradza produktywną koordynację, czy wypłaca oportunistyczną, niskowartościową automatyzację, która wyciąga rentę, i dlatego zasady gazu, zachęty do off-chain batching i struktury zniżek opłat dla zweryfikowanych sesji zasługują na staranne przemyślenie, ponieważ małe zmiany w mikro-zachętach kumulują się w bardzo różne makro-zachowania. Nie powinniśmy udawać, że są to łatwe problemy, ale cieszy mnie architektura, która traktuje zarządzanie, tożsamość i ekonomię jako obywateli pierwszej klasy, a nie myśli drugorzędnej, ponieważ naturalnie daje społeczności dźwignie do iteracji, gdy rzeczywiste zachowanie ujawnia ślepe punkty projektowe.

Jeśli próbujesz zdecydować, czy dokładnie obserwować tę przestrzeń, zwróć uwagę na te metryki zorientowane na ludzi, o których wspomniałem wcześniej, i obserwuj, czy projekt publikuje jasne podręczniki operacyjne dotyczące reagowania na incydenty, rotacji potwierdzania tożsamości i środków awaryjnych w zakresie zarządzania; te artefakty procesowe są często lepszymi predyktorami długoterminowego sukcesu niż wczesny marketing czy liczba zwolenników, ponieważ pokazują, czy zespół przewiduje skomplikowane realia prawdziwych pieniędzy i prawdziwych agentów działających w świecie. I na koniec, jeśli wyobrażasz sobie, jak wygląda dojrzały ekosystem Kite, wyobraź sobie tkaninę, w której ludzie delegują rutynowe zadania finansowe agentom asystującym, którzy mogą być audytowani i ograniczani, gdzie rynki umiejętności agentów negocjują w imieniu użytkowników z przejrzystymi reputacjami, gdzie spory mogą być otwierane i rozwiązywane przy minimalnym wysiłku ludzkim, a gdzie tokenizowane zarządzanie stopniowo przekazuje kontrolę szerokiej społeczności, która dba o bezpieczeństwo i użyteczność w równym stopniu — to jest idealne powolne i pewne, a świat szybkiej adopcji wygląda podobnie, ale kompresuje się w czasie, z większymi, wcześniejszymi testami stresowymi, które zmuszają prymitywy do szybkiej twardnienia.

Zauważyłem, że gdy technologie dotykają pieniędzy, przestają być grami i zaczynają być infrastrukturą obywatelską, i dlatego podstawy Kite w zakresie tożsamości, etapowanej użyteczności tokenów i kompatybilności EVM mają znaczenie w praktyczny, ludzki sposób: nie jest to czysto osiągnięcie inżynieryjne ani czysto eksperyment finansowy, to próba umożliwienia maszynom bycia intencjonalnymi aktorami, za które nadal możemy pociągać do odpowiedzialności, a jeśli znajdą odpowiednią równowagę między użytecznością, prywatnością a odpowiedzialnym zarządzaniem, to będziemy mieli nowy rodzaj infrastruktury, który sprawia, że wiele codziennych interakcji cyfrowych staje się płynniejszych, nie przekazując kontroli nieprzezroczystym systemom; jeśli im się to nie uda, nauczymy się ważnych lekcji na temat tego, jak delegacja i automatyzacja współdziałają z zachętami i prawem. Więc czy jesteś deweloperem, operatorem, czy kimś, kto po prostu zastanawia się, co się stanie, gdy oprogramowanie będzie mogło płacić za rzeczy w Twoim imieniu, uderza mnie, jak bardzo ostateczny wynik będzie zależał mniej od efektownych liczb przezroczystości, a bardziej od prymitywów budujących zaufanie, jasnych mechanizmów odzyskiwania i aktywnej, zaangażowanej społeczności, która stawia bezpieczeństwo obok wzrostu, i mam cichą nadzieję, że przy starannym projektowaniu, przemyślanym zarządzaniu i stałej koncentracji na rzeczywistych problemach zamiast na hype, model Kite może uczynić płatności agentowe zwykłą wygodą, a nie niebezpiecznym nowym zjawiskiem, pozostawiając nam trochę więcej czasu na myślenie i trochę mniej na pilnowanie rutynowych zadań.